برای ضمانت وام با یکی از دوستان تماس گرفتم. جایی قرار گذاشتیم تا از آنجا به بانک برویم و ایشان چک ضمانت را امضا کنند. ایشان سر قرار منتظر بود بعد از سلام و احوالپرسی، همینطوری که راه افتادیم سرش توی گوشی بود، گفتم حاجی کجایی؟ از فضای مجازی بیا بیرون. ایشون ولی همینطور تا نیمههای راه با دقت به صفحه گوشی نگاه میکردند. بعد بایکی تماس گرفتند وگفتند، طبق این حکم چون شما یک سال و نیم اعتراضی نکردهاید دادگاه حمل بر رضایت شما در معامله مذکور داشته و به نفع شوهرتان رأی داده است. با توجه به محکومیت شما جریمه دویست هزارتومانی هم برای شما در  نظر گرفته شده است.به بانک رسیدیم و جناب دوست ما چک را امضا کرده و تحویل حسابدار بانک کردند. آقای حسابدار هم با بررسی سابقه چک آن تأیید کردند و کار ما در بانک تمام شد. از بانک که خارج شدیم از دوستم سؤال کردم جریان تماس چی بود مگه شما حقوق هم میدونی؟ دوستم هم جواب داد؛ نه بابا! داشتم تصویر حکم دادگاه را نگاه میکردم و برای خواهرم توضیح میدادم. شوهر خواهرم با یک زن شوهردار رفیق شده بوده است. چون خاطرخواه هم بودهاند، تصمیم به ازدواج با هم میگیرند. خانمه بهانهجویی میکنه و از شوهرش طلاق میگیره. شوهر خواهر ماهم شروع به اذیت خانمش میکنه، خلاصه در اثر فشار زیاد خواهر ما بدون طلاق خونهشو ترک میکنه. یک سال و نیم قبل خواهرم با فروش طلاهای خودش اتوموبیلی خریده و در اختیار شوهرش قرار داده، البته سند ماشین به اسم خودش بوده. شوهرش هم ماشین را به برادرش فروخته و به خواهر ما گفته بعدا پولشو را بهت برمیگردونم. حالا که موضوع جدایی پیش اومده خواهر ما از شوهرش شکایت کرده که ماشین را پس بده.دادگاه هم بعد از شش ماه بررسی حکم داده که چون از زمان معامله ماش

 همگی این ضرب المثل معروف را شنیدهایم که انسان عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود و خیلی هم سعی میکنیم که در زندگی شخصی خود یک اشتباه را دوبار تکرار نکنیم و شش دانگ حواسمان را جمع کنیم تا از سوراخهای نامطمئن حذر کنیم.اما در مناسبات اجتماعی و سیاسی، به نظر میرسد ماجرای ما ایرانیان به گونهای دیگر است و ملت و دولت ما از یک سوراخ نه دوبار بلکه چندین بار گزیده شدهاند. با کمی دقت نمونههای فراوانی از این تکرار اشتباهات در سطح جامعه قابل مشاهده است. کاملا  واضح و آشکار است که اگر جامعه ما از یک سوراخ چند بار گزیده شده است، تنها و تنها به یک دلیل است و آن رفتارهای غیر عاقلانه و عدم تعقل و تفکر جامعه ما است. یعنی جامعه ما هنوز عاقل نشده است. رفتارهای هیجانی و احساسی جامعه در قبال رویدادها و جریانهای مختلف، نحوه حضور و رأی دادن در انتخابات مختلف، حرکت گلهای به سمت جریانات اقتصادی همگی نشانگر این است که ما عاقلانه رفتار نمیکنیم.تنها راه نجات و تنها روزنه امید ما برای آینده رسیدن به بلوغ عقلی جمعی است. در این صورت است که میتوانیم بر همه مصائب و گرفتاریها چیره شویم و با وحدت و یکپارچگی بلایای داخلی و خارجی را از خودمان دفع کنیم. برای رسیدن به رشد عقلی از یک سو جامعه باید حواسش جمع باشد و در دوراهیها با تفکر و حساب شده وارد شود و از سوی دیگر متولیان جامعه باید با برنامهریزی و  نگاه تربیتی جامعه را به سمت رشد عقلی سوق دهند. پرواضح است که جامعه رشد نیافته و عاقل نشده بهترین محمل برای سوءاستفاده سوداگران قدرت و ثروت و برخی جریانهای سیاسی است. وقتی یک کاندیدای سیاسی به شدت بر طبل دوقطبی و چند قطبی میکوبد، وقتی امکان دیوار کشیدن در خیابانها توسط رقیب مطرح میشود،